Het moeilijkste van Sinterklaas is om de naam van degene voor wie het gedicht en cadeautje bestemd is, zo op te schrijven dat niemand jouw handschrift herkent.
Ik stop de brief in een envelop en op de envelop print ik de naam. De brief met envelop plak ik op het cadeautje.
Het is een beetje bewerkelijk, maar mijn handschrift is dermate beroerd, dat het cadeautje met de onleesbare naam ieder jaar van mij is:-(
Mijn gedichten rolden allemaal binnen 2 uur uit de PC. Ik vind een mooi handgeschreven gedicht van karakter van de schrijver getuigen. Helaas is het mijne dusdanig beroerd dat ik me er niet langer mee wil profileren.
Bovendien, bij een kleine 30 gedichten op een avond, heeft enigszins leesbaar ook zekere voordelen…
Ik spring nu al een gat in de lucht! Zouden er 250 kleine Thaise meisjes in 1 taart met een strik erop passen? Er vanuitgaande dat er 250 wippenkaarten bestaan.
ik moet heel eerlijk zeggen dat ik je handschrift direct herkende op de envelop…het was zo netjes op een andere manier geschreven, dat kon jij alleen maar zijn! maar dat drukte de pret geenszins hoor! en het was ook een heel erg mooi gedicht…
Tip: vier Sinterklaas alleen met je familie.
Wij doen dat al jaren, en we hebben allemaal een vergelijkbaar handschrift. Is dat ziekelijk? Nou ja, we herkennen de Sint in elk geval niet aan zijn/haar schrift…
Bij ons is aan de grote grijns of aanwijzingen betreffende de volgorde van uitpakken al direct duidelijk van welke Sinterklaas het cadeau afkomstig is. Dan ben je dus nog niet eens aan het gedicht begonnen…
Het leukste van alles is natuurlijk om GEEN naam op het pakje te schrijven. Laat maar zweten, niets beter dan mensen die menen de naam te kunnen ontdekken in de ruimte tussen de staf van Sint en de roe van Piet. Niet bij alle pakjes doen, overigens.