Even lachen

‘Even lachen!’
De fotograaf van mijn nieuwe pas(poort?)foto’s (wat een voordeel dat ik Amsterdam woon waar dit soort dingen op zondag geregeld kunnen worden) glimlachte me tegemoet.
Het was een enorme nicht met teveel enthousiasme voor mijn chagrijnigheid.

‘Nee man, ik wil niet lachen, flikker op’, zei ik tegen hem. Echt.

Hij lachte. Hij had net het verhaal aangehoord van mijn mislukte reis. Hij kauwde kauwgom met een brede glimlach.
‘Oke’, zei hij, ‘eerst dan maar eens 6 foto’s maken waar je heel kwaad opstaat? Moet je wel beloven dat je lacht, he, op de 6 erna’.

Nu heb ik 5 foto’s waar ik heel kwaad en heel debiel op kijk.
De 6e in die reeks is bewogen omdat ik moest lachen.
Heel goed.

Op de 6 foto’s erna staat een meisje met een flauwe glimlach dat zich niet klein laat krijgen.
Op naar de politie nu! De Nederlandse, dit keer.