Maastricht

Uitgerekend op de dag dat de hulpverleningsorganisaties het nodig vonden de grootste rampenoefening ooit in Nederland te houden, moest ik met de trein naar Maastricht. Het was mijn taak om twee Amerikaanse hiphoppers van Amsterdam naar Maastricht te brengen, ze in Maastricht te begeleiden bij de workshop die zij zouden geven, en ze dan weer terug naar Amsterdam te brengen. Gelukkig checkte ik woensdag de site van de NS en zag daar dat onze reis door de rampenoefening maar liefst meer dan 4 (vier) uur zou duren. De NS zet bussen in. We moesten er om 11:30 uur zijn.
No way, Jose.

Gelukkig mocht ik in Utrecht een dikke Volkswagen lenen waarmee ik de Amerikaanse hiphoppers kon vervoeren. Nu stuitte ik op enige zenuwmakende vooruitzichten.
Ik rij veel te weinig. Bovendien was de auto niet van mij. Ben ik één keer in Maastricht geweest de afgelopen tien jaar, en ben ik nauwelijks bekend in Utrecht. Ik kende de twee hiphoppers niet, en voor hetzelfde geld kwamen zij uit de zwaarste ghetto ooit, hadden zij honderd pistolen in de binnenzak van hun bontjas en waren zij van plan de auto met sigarettenpeuken te verbranden. En zou ik de hele tijd Engels moeten praten, waar ik niet zo veel moeite mee heb, maar wel als het slang is, en ik vijf uur op een dag moet rijden.

Om 09:30 uur hadden we afgesproken bij Utrecht CS. De beschrijving die ik van ze had gekregen, klopte inderdaad, alleen waren ze twee koppen kleiner dan ik dacht. Ze hadden gans geen bontjas aan, bleken vegetariër en bijzonder vriendelijk. In de auto hadden we het over George Bush, volgens hen het grootste gevaar dat The States ooit heeft voortgebracht. We hadden het over films, over theater, over muziek. Het waren de eerste hiphoppers die ik heb ontmoet die alles van Radiohead in huis hadden. Ze waren cool en ze stalen mijn hart.

Voor we het wisten, waren we in Maastricht. Om 11:30 uur. Keurig op tijd. (Dat het inparkeren voor geen meter lukte, laat ik maar even achterwege). Een groot tevredenheidsgevoel maakte zich van mij meester. This piggy had I but beautiful eventjes washed.

Maar de terugweg ging minder flex. Eerst wegversperringen in Maastricht. Toen midden op de A2 ineens een rotonde met stoplichten (duh!). Toen een optocht van oldtimers op de rechterrijstrook waardoor er een enorme file ontstond. Toen file vanwege wegwerkzaamheden die niet duidelijk waren. Toen een file omdat iedereen op zondag blijkbaar met de auto wilde. Eerst moest ik met de hiphoppers nog wat politieke discussies voeren in het Engels. Toen moest ik ze nog wat Nederlands bijleren. Daarna bespraken we de rare dingen van Nederland (waar noemen ze een bank hier Rabobank – spreek uit rob a bank). De hiphoppers waren moe van het dansen en vielen halverwege in slaap. Ik slingerde de VW door de smalle freeways van ons vlakke land. De zon ging onder, ik had mijn zonnebril niet bij me, de koeien veranderden van bruinwit naar zwartwit en ik reed bijna automatisch naar Amsterdam, in plaats van naar Utrecht.

Toen ik de auto eenmaal weer parkeerde, twaalf uur later, was ik uitgewrongen en kapot. Een mietje ben ik.

Volgende keer laat ik de NS weer gewoon haar werk doen. De trein is zo slecht nog niet.