Stamper

Het was er hip. Ik kan niet zo goed met hip.
Ik word of baldadig als het te hip is, of tamelijk ongelukkig.

Ik bekeek de mensen vanaf het tafeltje waar we zaten.
Een stukje verderop stond een jongen met zijn rug tegen de bar aangeleund. In zijn hand hield hij een lang cocktailglas. Het was een mooie jongen om te zien, maar het besef dat ook hij dat wist, maakte hem niet aantrekkelijk. Hij rookte zijn sigaret met overdreven precisie.

Hij nam een slok van zijn cocktail en vergat de knalgroene stamper met zijn vinger tegen te houden. De stamper patste tegen zijn neus.
Boing.
De jongen verkrampte kortstondig en keek toen snel en schichtig het café rond of iemand dit had gezien. Onze blikken kruisten elkaar op het laatste stukje van de draai van zijn hoofd.
Ik glimlachte.
Hij richtte zijn hoofd een beetje op, keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan en draaide zich van mij weg.