Ik ben er van overtuigd dat de lunch een belangrijk onderdeel van de werkdag is, dat door sommige bedrijven danig wordt onderschat. Degene die de lunch ziet als een onnodig kwebbelmoment dat de aandacht van het werk afhoudt, is niet slim bezig. Ik geloof in de lunch! Laat iedereen lunchen! Met elkaar! Teambuildend eten!
Op mijn werk lunchen we gezamenlijk. Iedereen heeft een vaste lunchhaaldag. We zijn maar met een klein clubje hier, en deze constructie doet het erg goed. Toegegeven, soms loopt de lunch een beetje uit vanwege de persoonlijke gesprekken, maar verder breekt het eten de dag op een ideale manier. Na de lunch, hop, weer met hernieuwde energie aan de slag.
Dat is bij andere werkgevers wel eens anders geweest. Boterhammen achter de monitor, fout fout fout.
Gisteren mocht ik lunchen bij Lost Boys. Een grote zaal op de benedenverdieping van het pand in Zuidoost. De helft van de zaal gevuld met Klippan bankjes, de andere helft van de zaal vol met lange tafels en hippe stoelen. Op de tafels dienbladen met zoet broodbeleg en sauzen. Verder een buffet met brood, hartig broodbeleg, yoghurt, en zelfs warm eten in de vorm van een gehaktbal of hachée. Niet slecht! Dat doen ze daar goed.
Maar er was meer. Het was niet zomaar een lunch! Het was een *creatieve* lunch. In de creatieve lunch mocht Walter een praatje houden over het fenomeen weblog en mocht ik spelen voor lieftallige assistente. Dat was leuk. Het massaal toegestroomde publiek luisterde aandachtig, er werden goede vragen gesteld, en er werd zelfs gelachen. De sfeer was tof.
Ik denk, als ik het stiekem mag zeggen, dat de recessie voor bedrijven als Lost Boys eigenlijk wel goed is. De uiterlijke opsmuk en (soms erg overbodige) luxe wordt wat minder, het aandeel mens wat meer.
Reacties
20 reacties op “LostboysLunch”
Die hachee, dat was pindasaus.
Maar dat terzijde.
Het was een hartstikke mooie middag. Vooral de lunch. Dankzij jou. En W natuurlijk.
ik zit nu met een broodje achter m’n computer… ;o) Maar wat leuk dat je als weblogger een soort lunchlezing mocht geven, gaaf zeg!
@Femster, er stond een bak met iets erin dat ik niet heb genomen en dat ook niet de pindasaus was, maar er zat een sticker op met ‘hachee’. Misschien was het iets vermomd als hachee.
Eeen teambuil, dat lijkt me inderdaad iets wat je oploopt als je voor een hip multimedia bedrijf a la Lost Boys werkt. Maar dat terzijde, lange lunches heersen grote tijd. In .fr wordt er in ieder geval wel minstens een uur aan besteed, en meestal zelfs wel een glaasje bij gedronken. Maar dat doe je dan in het restaurantje aan de overkant, of in een nabijgelegen café met je collega’s. Bedrijfskantines zuigen, en een broodje kroket met een glaasje melk ook.
én leuk dat Walter het praatje op z’n log heeft gezet!
Lunches zijn goed, zeker als er pure hagelslag is! En zo’n lunch met lezing klinkt helemaal prima, leuk inderdaad dat het praatje te lezen was op het log van Walter.
Het klinkt inderdaad enorm gezellig. Ik vind het jammer dat ik er niet bij was.
‘harig beleg’ Gelukkig komt a.s. woensdag mijn opticién terug van vakantie.
Dat doosje met ‘Hachee’?
Dat was van mij. Dat was mijn cavia Hachee,die helaas vorige week door de verschrikkelijke warmte om het leven gekomen is. Opeens was de doos toen verdwenen en ik kon hem niet meer terugvinden helaas.
Als pindasaus eruit ziet als hachee blieft deze meneer em niet, danku.
Nee, niet weer pindasaus in de Hacheebak!!!
Overigens; die recessie verhoogt het aandeel mens toch maar ten dele…
Zou het beroepsdeformatie zijn? Dat ik de hacheebak niet meer herken bedoel ik. Die zou je toch moeten ruiken op afstand. Misschien stink ik zelf inmiddels zo naar hachee dat…
LostBoys is eindelijk een een keer een gewoon bedrijf geworden; een bedrijf dat winst maakt (voor nieuwe economie vrij uitzonderlijk…). Daarvoor moest wel een lange weg bewandeld worden. Een weg van consultants die in t-shirt bij Koninklijke Shell langsgingen om te vertellen dat ze dat olie verkopen toch helemaal verkeerd deden….Die opdrachten terugstuurden omdat ze niet interessant genoeg waren….Maar dat was vroeger. Nu zitten ze in een dertien-in-een-dozijn-kantoorgebouw en is alle arrogantie verdwenen. Dat moet de sfeer zeker ten goede komen.
Zolang er nog pindasaus geserveerd wordt valt het met de recessie geloof ik nogal mee. Ik moest hetzelfde halfje wit vandaag voor de vijfde maal van de vriezer via de magnetron openmaken om er een sneetje uit te halen. Om er omkrullende bruingerande palingworst op te duwen. En dát, is pas meedoen met de overigens vooral tussen de oren en de media oplaaiende recessie. Komt vast ook door die broeikas waar men hedentendage zoveel over spreekt. Tijdens de lunch.
En geen wóórd over alt169 – knap hoor
Met het laatste ben ik met je eens, Merel. De ICT-wereld is aan het veranderen doordat de hype sfeer er af is. En IT-ers krijgen een andere houding. Het worden steeds meer gewone medewerkers van een bedrijf of afdeling. De arrogante houding zo van ik heb de hele wereld in m’n zak is er nu wel af. En wat blijkt: onder IT-ers zitten aardige mensen en ook vervelende types. PS: door mijn beroep kom ik bijna elke dag bij een ander bedrijf.
Vreselijk! Samen lunchen op kantoor is niet goed. Je krijgt tijd om even van je werk weg te gaan, om even te ontspannen, om even wat andere koppen te zien dan die er toch al de hele dag zijn. De gruwelijke kantines, die verstoring als je op de vaste plek van iemand gaat zitten. Brrr.
Dus ik ben een foute luncher. Mijn twee boterhammetjes eet ik altijd achter, eigenlijk is het voor, de PC.
Ik moet er trouwens niet aan denken om met bepaalde collega’s en zeker niet met het management te moeten gaan lunchen.
Nee, laat mij dan maar een foute luncher zijn.
Ik lunch niet meer, scheelt 2 kilo op jaarbasis.
Wat ik vroeger tussen 12.00 en 14.00 uur wegwerkte daar leeft een normaal mens 24 uur op.
Wel leuk Merel dat men jou graag hoort praten tijdens het kauwen.
Gelukkig heb ik hier in Spanje geruim de tijd om in de lunchpauze naar huis te gaan om mijn aardappeltjes met sju to koken. Daarna een kop koffie op de bank, en ik kan er weer de hele middag tegenaan.