Het slechtste nieuws dat ik ontving toen ik in New York was, ging over platenzaak Get Records. Mijn platenzaak. De platenzaak van zovelen. Die platenzaak gaat dicht. Een winkel met alleen steengoede lp's en cd's is ouderwets en niet meer lucratief. Onlangs was ik ook al in een sluitende Boudisque.
In Get kocht ik mijn eerste lp. Het was Met hart en ziel van de Tröckener Kecks. Ik had Rick de Leeuw zien optreden en was op slag verliefd geworden.
Get Records was wel een beetje eng. Bij Concerto had ik wel eens singletjes gekocht, zoals Ik voel me zo verdomd alleen van Danny de Munck. Het was een grote winkel, dus prettig anoniem voor als je puber bent en je bang bent dat mensen je gaan uitlachen om je wansmaak. In Get, daar ging het echt om muziek. De mensen achter de balie hadden er verstand van. High Fidelity moest nog uitkomen, maar anders had ik daaraan gerefereerd. Get Records zou ik dus nooit indurven. Maar bij Concerto was de lp uitverkocht, en verliefd is verliefd. Ik schuifelde Get Records binnen, legde de plaat op de toonbank en was blij dat ik een instemmende blik terugkreeg.
Vele jaren volgden, en vele verliefdheden bovendien. Ook wel eens een lichte giecheldrang bij een van de jongens achter de balie, maar ik zeg lekker niet wie.
Ik kocht er kaartjes voor tientallen concerten en kocht dan soms een cd van een band die ik niet kende, maar die me hartstochtelijk aangeraden werd.
Soms was dat helemaal goed, soms viel het tegen.
Mijn smaak mag dan in sommige kringen alternatief heten, in Get was ik natuurlijk een beetje een mietje.
Zo heb ik nog steeds geen Japanse band in de kast.
Gisteren ging ik mijn oprechte deelneming betuigen. Ik kocht de nieuwe van Ane Brun en de oude van Eels.
Het zullen niet de laatste cd's zijn die ik er kocht.
Get is nog tot 1 juli 15 juni (!) open.
Geef een reactie