Gisteren zag ik de Man van de Brieven weer.
De Man van de Brieven ontmoette ik tien jaar geleden. Aan een kleine tafel zat hij in de hoek van de studentenkamer een brief te schrijven. Met een kaarsrechte rug keek hij af en toe van zijn papier op om na te denken over hoe hij verder zou gaan. Zijn pen balancerend tussen wijs- en middelvinger, tikkend tegen de nagel van zijn duim. Opperste concentratie.
De dag erna zat hij op dezelfde plek. Weer schrijvend, pen en papier bij de hand.
De Man van de Brieven bleek verliefd. Op een vrouw uit Australie, ontmoet tijdens zijn wereldreis. Er zat weinig anders op dan haar te schrijven. En dus schreef hij. Veel en vaak. Dagelijkse brieven.
Ik zag hem slechts een keer of vier, maar het beeld van de Man van de Brieven bleef me altijd bij. De romanticus met de kaarsrechte rug.
Op een feestje gisteren herkende ik de Man van de Brieven meteen.
Hij was er samen met zijn vrouw.
Dezelfde Australische, nu Nederlandse.
Geef een reactie