Ik reisde gisteren van Amsterdam naar Rotterdam. Daar eenmaal aangekomen van Madrid naar Berlijn naar Afghanistan naar Zuid Mongolie. Toen weer van Rotterdam naar Amsterdam.
Zo voelt het filmfestival op zijn best. Zwervend tussen culturen. De film uit Madrid, Noviembre, vond ik het mooist. Aangrijpend, kleurrijk verhaal met prachtspelers. Ik ga niet vertellen waar de film over gaat, want ik zie nu al vermoeide blikken bij het thema. Dat is juist het goede van de Volkskrantdag, je wordt ‘gedwongen’ een aantal films te zien die je normaal gesproken misschien zelf nooit zou uitkiezen. Daar word je vervolgens door verrast of verveeld, dat is het risico.
Na Noviembre zagen we Fremder Freund (Duitse student neemt jongen in huis die later betrokken blijkt te zijn bij de aanslag op het WTC) en Osama (verschrikkingen in Afghanistan, over de terreur van de Taliban, vanuit een meisje bekeken).
De film uit Zuid Mongolie, The Story of the Weeping Camel, was ook een goed voorbeeld van een onderwerp dat mij totaal niet aansprak maar wat een heel mooie film (documentaire) bleek te zijn. Wie gaat er nou anderhalf uur lang naar kamelen kijken? Maar door de mooie familie die in het verhaal naast de kamelen centraal stond, werd het nomadenleven in Zuid Mongolie ineens heel tastbaar en dichtbij. Nu weet ik bovendien welk geluid kamelen maken (huuuuuuuu).
Het grappigste moment in de film voor de mensen in de zaal kwam echter toen de baby in bed gelegd werd. Stel je voor, heel ver weg, buiten de familie om geen mens te zien, op de rand van de Gobi woestijn waar elektriciteit nog nauwelijks toe is doorgedrongen, waar iedereen in prachtige traditionele kleding rondloopt en de westerse cultuur ver verwijderd is.
In deze context werd het baby’tje in bed gelegd onder een dekentje met Nijntje erop.
Dick Bruna mag trots zijn!
Geef een reactie