Soms kom je er pas op hoge leeftijd achter dat de manier waarop jij de dingen hebt geleerd, niet de enige, en zeker niet de meest gangbare was.
Ik weet nog goed dat ik voor het eerst achter het bestaan van het woord ‘hangar’ kwam.
Als ik vroeger als klein merelmeisje iets niet op wilde eten, dan bedacht mijn vader het volgende: hij deed wat eten op mijn vork of lepel, hield hem ergens voor mij in de lucht, legde uit dat het eten een trein was en mijn mond het station. Tjoeketjoeketjoeke mond open en mmmm eten maar.
Tot zover bekend, denk ik.
Maar de trein ging na korte tijd vervelen. Al snel kwamen de auto en de garage om de hoek kijken, de boot en de haven, de fiets en de stalling, de bus en de remise (nieuw woord!). En tenslotte, inderdaad, het vliegtuig en de hangar.
Ik vond hangar een boel koel woord. Ik herinner mij de volgende dag op school waar ik in elke zin mijn nieuw geleerde woord stopte. Aap noot mies hangar.
Na een tijdje vond ik het eten op mijn mond niet meer lijken op vervoermiddelen en eindstations. Ik was toe aan artistieke vernieuwing van mijn eet- en leerproces.
Mijn vader bedacht het volgende:
Hij legde het eten op mijn bord neer zodat ik er met veel fantasie de kaart van Nederland in kon zien. ‘Dat is Groningen’, zei hij al kijkend naar de aardappelen, ‘waar oma woont. Nu gaan we haar opeten’. En ik at oma op. En ook de oma in Leeuwarden. Mmm. Lekker hoor. En zo at ik de hele familie op terwijl ik steeds meer leerde over de topografie van ons kikkerlandje. Als laatste altijd kwam ik zelf. Dan at ik Zaandam op. Merel als toetje.
Ik denk dat veel van mijn uitermate geslaagde algemene ontwikkeling komt door het educatieve avondeten.
Reacties
19 reacties op “Educatief Eten”
Wat een toffe papa!
Inderdaad, het stimuleren van kinderhersentjes
op jonge leeftijd heeft gevolgen.
Zo heb ik mijn kind al leren uitkijken met oversteken toen ik hem nog in de draadoek had. Nu is hij zeven en zit het in zijn systeem. Mede-ouders die het nu hun kroost pas aanleren kijken vol bewondering naar de verrichtingen van mijn nageslacht. Tof toch?
Vindingrijke papa’s zijn een mooie uitvinding
Uitstekende inspiratie voor aan de tafel thuis!
Hmm, die garage, het station en de hangar ken ik ook, de topografie niet. Ik moest steeds een hapje voor oma, een hapje voor opa, een hapje voor Tante Zus, een hapje voor Oom Zo eten. Misschien is het geen toeval dat ik niet zo’n familiemens ben…
Maar waarom verdwaal je met deze topografische kennis over de afsluitdijk als je in schagen moest wezen?
Ik was een jaar of vier toen ik nieuwe gordijnen in mijn slaapkamer kreeg. Mijn vader had de gordijnrails schuin van de tafel op de grond gelegd, en bij elke hap mocht ik een wieltje (treintje) over de rails naar beneden laten rijden. Mijn bord is nog nooit zo snel opgegeten als die dag. 🙂
Lifelogging wordt veel te groot, in 2003
Grappig dat ouders daar zoveel verschillende methodes in hebben. De mijne plakten plaatjes op het bord voor ze opschepten, die pas zichtbaar waren als je bord leeg was. Topografie heb ik er niet van geleerd, maar ik ben wel altijd nieuwsgierig gebleven…
Smakelijk stukje!
Topografie zat er bij mij niet bij, wellicht kan ik mijn ouders dat nog verwijten want mijn topografische kennis is bedroefend. Alle andere trucs wel bekend. Moest onmiddelijk denken aan mijn ene truc om daar toch onderuit te komen. Onder onjze eettafel zat een hele grote balk, daar heb ik met enige regelmaat stukjes onwelkom eten op geplaatst die ik later dan onzichtbaar verwijderde.
Iiiieeee, familieleden opeten?? ENG! Je zou er een eetstoornis aan over houden! 😉
Wat raar dat hier niemand over ‘de remise’ valt…
@Huug: Remises zijn meestal te groot om over te vallen.Erin lopen of tegenaan kletteren behoort wel tot de mogelijkheden.
mmm, dat is dus zoiets als ‘duimspijker’ ?
leuk! Goeie tip, kan ik mijn nieuwe nichtje over een jaar of wat alvast de hele wereldtopografie mee leren ;o)
Mijn neefjes & nichtjes krijgen tijdens het voederen muisvriendelijke biologieles: ” en een hapje voor de Tiroolse Boomslaapmuis… en nog een hapje voor de Thebaanse Spleetneus Vleermuis …”
Op hoge leeftijd, zeg dat wel! Ik had jou toch jonger geschat dan iemand die nog met Aap noot Mies heeft leren lezen. 😉
De basisschool is in 1985 pas ingevoerd, dus ik ga ervan uit dat je gewoon op een ouderwetse Lagere school op zesjarige leeftijd hebt leren lezen en schrijven. Is dat niet tevens de leeftijd waarop je niet meer gevoerd hoeft te worden maar zelfstandig lepel een vork ter hand kan nemen? 😉
Ik wil je eetlust hiermee niet bederven natuurlijk, maar volgens mij is hier sprake van enige ingedikte chronologie. 🙂
Ha!
Hierop is mijn antwoord:
Ik heb wel degelijk de Aap Noot Mies methode gehad, maar inderdaad met andere woorden volgens mij. In ieder geval met een kip waaronder PIK stond. Niet alleen is pik het omgekeerde van kip wat verwarring teweegbracht, maar was pik destijds ook op zich al heel grappig omdat we dat soort woorden eigenlijk niet mochten zeggen.
Verder hoefde ik niet meer gevoerd te worden – mijn vader deed dit als ik weigerde mijzelf te voeden (en dat kan tot hoge leeftijden doorgaan kan ik je vertellen!
Over die basisschool heb je gelijk denk ik. Nooit bij stilgestaan. Ik ga het aanpassen 🙂
Leren ze nu nog steeds boom roos vis vuur in plaats van aap noot mies, eigenlijk? Of is het tegenwoordig gif, rap, pim, mp3?