4 mei

Ik ben altijd stil om 20:00 uur op 4 mei. Ik herdenk niet alleen de doden van de Tweede Wereldoorlog, maar ook de doden in mijn buurt, de doden in oorlogen nu, de wereldmachten die er een puinhoop van maken.

Gisteren was ik aan het werk in de loods. Die megagrote ruimte, op een zaterdagavond ver weg van alles wat beschaving heet, tussen industrieterreinen ingelegen werkplaats voor de komende tijd. Aan de overkant van het zwarte water, honderden meters verderop, het Centraal Station, met daarachter, onzichtbaar, de Dam waar ik normaal op 4 mei altijd sta. Ik vroeg me af hoe het zou zijn om twee minuten stil te zijn in de loods, met al die mensen die aan het werk zijn, waar normaalgesproken overal lawaai is, en waar zelfs in rusttoestand machines eeuwig brommen.

Om vijf voor acht pakte hij de microfoon. Hij hield een toespraakje, over zijn verleden, de toekomst, en de noodzaak om op 15 mei te gaan stemmen. We zaten met zijn allen op een kleine verhoging op een rij. Vies van het werk, bezweet van de arbeid en rillend van de kou tegelijkertijd. Een grote groep. Allemaal verschillende mensen. Allemaal verschillende tinten. Allemaal helemaal stil.

Het brommen van de machines, de snoeiharde wind die over ’t IJ vanuit de stad op onze loods werd afgevuurd, het druppelen van een lek verderop in loods – het waren mooie, natuurlijke geluiden. Verder was het muisstil en zwegen we.
Zelfs 20:00 uur was goed getimed. De wind bracht het geluid van de klokken op de Dam over het water naar ons toe, precies toen wij stil waren gevallen.