Het is tijd dat ik u iets opbiecht.
In november 2002 schreef ik dat mijn fiets gestolen was. Dat was niet zo. Ik dacht het wel hoor, toen, dat hij gestolen was, en mijn woede en verdriet waren vet oprecht destijds. Ik verliet de fietsflat voor het Centraal Station met zinkende moed in mijn schoenen. Mijn eerste fiets in 15 jaar die werd gestolen.
Ik kocht een nieuwe fiets bij de fietsenmaker.
Echter. Enkele maanden later liep ik langs de fietsflat en besloot ik om wat voor reden dan ook naar de plek des onheils terug te keren. Ik wist dat daders dat deden, maar slachtoffers blijkbaar ook. Ik liep naar de plek en zag, euhm, kuch, mijn fiets daar staan. Ik dacht dat ik gek werd. En dat ik gek was geweest, destijds. Even vreesde ik dat ik niet meer voor reden vatbaar was.
Maar wat bleek? Het bleek dat de fietsflat een verdieping meer had dan ik dacht. Dus ik had destijds op de verkeerde verdieping gestaan. Oke, beetje boel dom, maar dat terzijde.
Inmiddels had ik een nieuwe fiets die duizend keer beter fietste dan de oude Gazelle. De Gazelle was eigenlijk ook levensgevaarlijk. Dus kwam de Gazelle in het rek voor de deur. Maar elke dag keek ik naar hem en wenste ik hem goedenacht.
En nu, gisteren, kwam ik thuis en had de Gazelle een STICKER! Van de verwijderingspolitie! Weeeh! Als ik hem niet weghaal voor 20 oktober, wordt hij met bruut geweld verwijderd. Tenzij ik hem natuurlijk even verzet. Maar de fiets is niet meer fietsbaar. Inmiddels heb ik ook het voorwiel verwisseld met een andere fiets. Hij is verroest als maar kan. Alles rammelt. Waarschijnlijk valt hij uit elkaar zodra ik hem uit het rek haal.
Maar verwijderingspolitie?
Snif.
Geef een reactie