Vandaag is waarschijnlijk niet zo’n goede dag om het over mijn haat jegens de boeken van Thea Beckman te hebben.
Toch word ik door haar dood aan haar boeken herinnerd.
Ik las als kind alles wat los en vast zat (hoe anders is dat nu! De boeken op mijn nachtkastje vertonen schimmelplekken).
Mijn oma vond net als de rest van mijn familie lezen heel belangrijk en dus kreeg ik steevast voor elke verjaardag een boek kado.
Mijn oma dacht: Merel houdt van lezen, het is nooit genoeg. Dus Merel moet een dik boek. Thea Beckman schrijft dikke boeken, dat vindt Merel leuk. Een niet onlogische beredenering.
Al bij het eerste boek dat ik van Thea Beckman las, voelde ik een afkeer. Ik vond het stom. Maar iedereen liep er mee weg, dus toen ik het jaar erop weer een boek van Thea Beckman kreeg, probeerde ik het nog eens. Weer vond ik er niets aan, al halverwege het eerste hoofdstuk stond het me tegen. Suf, langdradig, geschiedenis. Dan Evert Hartman! Die boeken wilde ik graag voor mijn verjaardag!
Het mocht niet baten. Mijn oma had blijkbaar iets in haar hoofd gezet en hoe ik ook zei dat ik liever een ander boek wilde, elk jaar kwam er weer een Thea Beckman bij. Ik heb zes boeken van haar in de kast staan. Maar haar beste, Kruistocht in Spijkerbroek, heb ik nooit gelezen.
Misschien toch nog een laatste poging wagen.
Geef een reactie