Woeha! Ik had mij erg verheugd op gisterenavond. Mijn oranje Brouwerij ’t IJ T-shirt en mijn goedkoop op de kop getikte oranje vest had ik al dagen van tevoren klaar gelegd. Ik zou ze zien, onze mannen!
Eerder deze week had vriendin M. mij gebeld of ik mee wilde naar Nederland – Ierland in de Amsterdam ArenA, want zij had kaartjes via Nike. Ja! Natuurlijk wilde ik mee! We zouden die Ieren eens inpakken en revanche nemen op de tragische afloop in 2001.
(…)
Het mocht niet zo zijn. Wat er gisteren op het veld in de ArenA gebeurde, had niet veel met voetbal te maken. Ik zag een aantal sjokkende, trage mannen die zich geforceerd in een ruitvorm probeerden op te stellen. We waren verbijsterd. Hier ging een toekomstdroom aan flarden.
Aan het publiek lag het niet. Het stadion was bijna geheel gevuld. Naast mij, achter mij, voor mij: alles oranje. Achter ons zaten mensen in plastic oranje leeuwenpakken, inclusief staart en schmink. Verderop een kudde met oranje haar. Een man met een oud shirt van Wouters. Een delegatie met de nieuwe shirtjes aan. De wave werd veelvuldig gedaan om in ieder geval nog enige vorm van entertainment te bewerkstelligen. Ook werd er uit volle borst gezongen, terwijl de oranje mannen in de verte de leeuw schaamteloos in zijn hemdje lieten staan. Grom.
Het hoogtepunt van de eerste helft was het uit kunnen fluiten van de scheidsrechter toen hij een overtreding van een Ier niet bestrafte.
Het hoogtepunt van de tweede helft was het uitfluiten van Dick Advocaat toen hij prominent in beeld kwam op de grote Philipsschermen.
Ole, ole, ole, ole.
Doe die oranje spullen maar vast in de uitverkoop.
Geef een reactie