Caesar

Wat grappig, dacht ik, toen ik de lange rij voor de Melkweg zag, dat Caesar nog zulke jonge types trekt. En eigenlijk had ik wel veel bekenden verwacht op het afscheidsconcert van deze Amsterdamse band. Maar in de rij gans geen bekenden. Eigenlijk ook geen meisjes. Ik voegde me in de rij met de puberjongens. Mijn vrienden voegden zich bij mij, zich ook verbazend. Toen de rij de bocht omging, zagen we het papiertje boven de deur. Stephen Lynch. Huh? De rest van de avond zou ik van bekenden horen dat ze me al in de verkeerde rij hadden zien staan.
Tsk.

Het was 1996. Ik hing aan de bar waar ik zo vaak hing en nog zo vaak zou hangen. Uit die stamkroeg zijn diverse prachtkinderen voortgekomen, dus de gesprekken waren er wel degelijk vruchtbaar.
'Dit is een leuk liedje', zei ik tegen de barman.
'En dat is de zanger', zei hij, terwijl hij wees op een lange slungel die verderop aan de bar hing.
'Hihi', zei ik.
Ik was 21 en hihi waren door mij vaak gebezigde lettergrepen.
Het liedje bleek Firefly te heten.
Ik kocht de cd. Dat deed je nog toen. Het was de tijd nog ver voor een weblog, ik had een discman en dat was heel wat, ik had geen internet noch een e-mailadres, al hoorde je sommigen spreken over een digitale stad.

Je had me destijds moeten vertellen dat ik op 3 april 2008 bij het afscheidsconcert van deze band zou staan. Mensen van 32 kwamen niet meer bij concerten. Mensen van 32 hadden wel betere dingen te doen, zoals heel hard werken en voor de kinderen zorgen. Er waren wel eens mensen van 32 in de kroeg, maar die waren oúd.
Oud en een beetje sneu.

Caesar had bevriende bandjes uitgenodigd voor het voorprogramma om covers van hun liedjes te spelen. Dat was leuk. Niet alleen omdat de bandjes steengoed en ontroerend fanatiek waren, maar ook omdat ik de meeste nummers al jaren niet gehoord had. Mijn volwassen leven flitste aan me voorbij. Bettie Serveert kwam op en ik werd teruggeworpen in de tijd. Dat moest al wel een jaar of tien geleden zijn.
Ik rekende.
Het was 16 jaar geleden.
Dat was schrikbarend.

Ik miste vriendin S. danig. Ook toen Moss opkwam. Wij draaiden hen graag bij Radio Mortale. En ook toen Voicst kwam spelen. Vroeger toen zanger Tjeerd pas 19 was en ik toch AL zeker 22 kwam hij wel eens mee. Hij wilde ook in een bandje. Nu stond er een supergoede en stoere zanger.

En toen Caesar opkwam en begon te spelen werd het nog veel erger een trip down Memory Lane. Er waren tijden dat het leek alsof je Caesar wel drie keer per week in Amsterdam kon horen spelen. Hoe vaak had ik ze wel niet gezien? Ik was jong, vol plannen, strakomlijnde ideeën en zwartwitte principes. Geen idee wat ik nog zou meemaken.
En hoe stond ik er nu voor?
Meezingend, precies zo dansend als toen. Tussen allemaal lieve mensen.
32.
Helemaal niet zo oud, opvallend gelukkig.

Ik werd er bijkans emotioneel van. Nee, laat ik het maar toegeven.
Het zout van mijn traan ligt vermengd met een plasje bier op de vloer van de Melkweg.

Het was een grandioze avond.
Caesar, bedankt.