Maand: mei 2004

Eigenlijk zijn dagen als Hemelvaart heel prettig om te werken. Je weet zeker dat je opdrachtgevers je niet zullen bellen. Het is jij met je werk. Alleen. Geconcentreerd. Ongestoord. Hoog tempo, perfecte rust. Dacht ik.Maar nee hoor. Vriendin 1 belt: ik heb vrij, kom laten we iets gaan doen!Vriendin 2: ik verveel me, ik dacht…

Voor alle mensen die klagen dat er zoveel poezenfoto’s op weblogs te vinden zijn: ik heb er nog meer gemaakt! Hoera!Wat is zo’n 300D geweldig zeg, ik kan maar steeds niet stoppen met fotograferen. Maar omdat ik thuis aan het werk ben, zijn de onderwerpen ietwat eentonig.Ik heb er ook een telelens bij te leen – misschien kan ik zometeen nog een leuke foto…

Ik moest bij deze foto van Maus steeds aan het Afghaanse meisje van de National Geographic denken (foto Steve McCurry).En zie! Wat een gelijkenis!Hihi.

Ik heb een Canon EOS 300D te leen. Natuurlijk zijn de poezen een dankbaar onderwerp bij het oefenen. Zeker nu ze steeds een goudvis aan een touwtje achterna zitten. Het is jammer dat ik niet weet hoe ik de foto’s mooi kan laten popuppen, maar als u op de volgende linkjes klikt, dan popt er…

Ik blijk vrijdag zowaar een zogenaamde verplichte roostervrije dag te hebben. Ik werk op dinsdag, donderdag en vrijdag.Ik heb weekend. Op dinsdag. Na ??n werkdag.Hahahaha! (Jammer genoeg werk ik ook als freelancer en zal ik de dagen hard nodig hebben. Maar toch! Stelt u eens voor!)

Ik had snoepjes gekocht bij een winkeltje voor natuurlijke producten.Drop met tijmsmaak. Het was mmm lekker.Ik zat in de tram en kon het niet laten steeds een dropje uit mijn tas te pakken. Bij elk dropje klonk gekraak van het zakje. Het meisje tegenover mij, een jaar of vier, roze elastiekje in haar haar, keek mij belangstellend…

Allemaal leuk en aardig hoor, die verhaaltjes over mijn leven, maar laten we het eens hebben over als ik dood ben.Niet dat ik van plan ben dood te gaan, maar wel omdat het een tamelijk belangrijk deel van je leven is – in ieder geval een onvermijdelijke. Vroeger was ik heel trots op mijn donorcodicil.…

Het zijn van die dagen die leeg voor je uitgestrekt liggen en dan gevuld worden met niets dan goeds. Onverwachte ontmoetingen, steeds groter groeiende gezelschappen op terrasjes, impulsieve beslissingen en tamelijk veel drank.Fijn.

Toen ik laatst met mijn broer voor het eerst sinds jaren in mijn geboortedorp/stad was en langs ons oude huis reed, vroegen we ons af of we zouden aanbellen en vragen of we binnen even zouden mogen kijken. We deden het niet. Best jammer. Van de week ging ik even kijken op www.funda.nl. Dat doe…

Op 14 mei denk ik altijd aan het liedje van de Tr?ckener Kecks uit 1989 (!): Geen Gewone Jongen.Hierbij ook voor u (denk aan het gehijg van Rick de Leeuw): Ik ken deze stadAl zolang als ik leefMaar vandaag is het netAlsof ik alles hier voor het eerst bekijkOp zondagochtend, veertien mei Ik denk aan…

Ik had een meeting met Boris B. Boris B. vierde gisteren zijn zevende dag. Ik zocht de pasgeborene op in zijn huis in een nieuwbouwwijk nabij het stadje ’s G. Ik was een halte te vroeg uitgestapt en ik doolde eerst door straten met namen van belangrijke militairen en vervolgens door lanen met extravagante vogelnamen. Boris B.…

De geur van chloor komt me tegemoet alsof ik zojuist een fles Glorix heb leeggesnoven. Meteen vult mijn hoofd zich met herinneringen. Zwembad De Slag, een plastic portemonnee met een gleuf erin, de plakkerige snoepjes, vlaggetjes op mijn badpak, natte WC’s, de ijskoude haak, het vrij zwemmen kwartiertje. Sinds tijden lig ik weer regelmatig in een zwembad. Mijn knipkaart…