
Schrijven zoals je het zelf zou willen lezen. Tip.

“Ik kom mijn zoon aangeven”, zeg ik. Ik verwacht een felicitatie. Maar de dame van de beveiliging kijkt naar me met een blik van: een moeder die haar zoon komt aangeven – wat heeft hij nu weer gedaan? “Zijn geboorte, bedoel ik. Ik kom aangifte doen van zijn geboorte.”Ze wijst naar de balie. “Ik kom…

‘Hallo, met Merel Roze, ik wil graag weten of mijn fiets klaar is. Het gaat om een Azor, met allerlei kleuren, rood en groen en geel. De ketting lag eraf en hij heeft een servicebeurt gehad.’ ‘U wilt weten of uw fiets klaar is?’‘Ja. Ik heb hem gisteren gebracht, ik zou hem vanmiddag ophalen.’ ‘Wat…

Aan het einde van het Vondelpark, dat sommigen het begin zullen noemen, stonden twee leuke, knappe en jonge jongens. Eerst denk je lange tijd nog dat je tot dezelfde leeftijdsgroep behoort als die leuke, knappe jongens, maar op een gegeven moment is het onvermijdelijk dat je het bijvoeglijk naamwoord jong aan ze moet toevoegen. Jong…

—
Onder aan de dijk zat een jongen. Hij leunde met zijn rug tegen een stapeltje hout. Zijn ene been was opgetrokken, de ander lag languit. In zijn mond had hij een korenhalm waar hij op kauwde. Hij mijmerde. Over de wereld, zijn leven, de dromen die hij had, het meisje dat hij gisteren had ontmoet. Voor…


—
De torens waren weg! Mijn ijkpunten. Het eerste wat ik zie als ik wakker word.Weg! Ik vroeg me af of de heren verbouwers de torens hadden omgezaagd ’s nachts, of dat er misschien een terroristische aanslag had plaatsgevonden waar ik helemaal niets van had gemerkt. Of magie. Want dat kan natuurlijk ook. In ieder geval…


—
Als de primaire levensvoorwaarden je in de steek laten, zijn het de secundaire voorwaarden die het voor je moeten doen. Zo was er de man van de dierenwinkel waar ik nog nooit was geweest. Ik wilde graag 5 kilo poezenvoer en stond naar de speeltjes voor de kat te kijken. Soms pakte ik iets uit de plastic…

—
Ik was twaalf, woonde net in Amsterdam en was op weg naar atletiek. Ik moest het Frederiksplein oversteken. Omdat het stoplicht al een tijdje op groen stond en ik zeker wist dat hij zo op oranje zou springen, trapte ik extra hard door. Ik vloog het plein over. Aan de overkant had ik nog steeds een behoorlijke…

—
Toen ik zes was, ging mijn moeder dood. Ik zou ook overleden kunnen zeggen, maar dood klinkt lekker rauw en het geeft veel beter weer hoe naar het is. Overleden is een stom eufemisme dat onrecht doet aan alles. Dood, dus.Het was pinksteren, mei 1982. Alles wat je als kind meemaakt, is normaal, want je…

—
Hopla! Een nieuwe layout!En hopla: merelroze.com nieuwe stijl! Het heeft nu wel lang genoeg geduurd, dat elkedageenstukjeschrijven. Drie-en-een-half-jaar. 1800 stukjes. 1.205.000 bezoekers. Weet u wat? Ik houd ermee op! Dat is niet alleen voor u een opluchting (het lezen van al die opvulstukjes gaat op een dag ook vervelen) maar ook voor mij, want ik…


—
Overal zagen we mensen met gele driehoeksborden. Nederland verdient beter. T-shirts van het FNV, zelfgemaakte poncho’s met verwensingen aan het hoofd van Jan Peter Balkenende, vlaggen van GroenLinks. Strijdbaar. Van verre gekomen. We liepen tegen de richting in. Om mijn schuldgevoel te sussen stak ik af en toe mijn duim omhoog. Ik sprak de demonstranten bemoedigend toe,…

—
Er stond ineens een tafel aan het eind van de gang. Normaal is het altijd rustig in de gangen van het gebouw, maar nu stond er behalve een tafel een rij mensen te wachten. Excentrieke mensen van alle pluimage. Opvallende samenstelling. Soms ging de deur van het kantoor even open en kwam er iemand naar buiten.Diegene…
