
Schrijven zoals je het zelf zou willen lezen. Tip.

“Ik kom mijn zoon aangeven”, zeg ik. Ik verwacht een felicitatie. Maar de dame van de beveiliging kijkt naar me met een blik van: een moeder die haar zoon komt aangeven – wat heeft hij nu weer gedaan? “Zijn geboorte, bedoel ik. Ik kom aangifte doen van zijn geboorte.”Ze wijst naar de balie. “Ik kom…

‘Hallo, met Merel Roze, ik wil graag weten of mijn fiets klaar is. Het gaat om een Azor, met allerlei kleuren, rood en groen en geel. De ketting lag eraf en hij heeft een servicebeurt gehad.’ ‘U wilt weten of uw fiets klaar is?’‘Ja. Ik heb hem gisteren gebracht, ik zou hem vanmiddag ophalen.’ ‘Wat…

Aan het einde van het Vondelpark, dat sommigen het begin zullen noemen, stonden twee leuke, knappe en jonge jongens. Eerst denk je lange tijd nog dat je tot dezelfde leeftijdsgroep behoort als die leuke, knappe jongens, maar op een gegeven moment is het onvermijdelijk dat je het bijvoeglijk naamwoord jong aan ze moet toevoegen. Jong…

—
[[image:images/zonsondergangie_copy.jpg:inline]] Zonsondergangen zijn dankbare plaatjes. Je hoeft er niets voor te doen en toch ziet het er al snel gezellig uit. Heerlijk. Weekend.

—
‘De snelste weg gaat via Hoorn, echt, dan ontwijk je de file en dan ben je er hartstikke snel’, zei mijn vader. Dus ging ik in de auto, met een tussenstop in Oostzaan, richting Hoorn. Mijn vader zei nog: ‘de derde afslag naar Schagen, die moet je hebben’. Ik heb een grenzenloos vertrouwen in mijn…

—
De gangen op mijn werk zijn lang en smal. Ik heb altijd de neiging om al lopend achtjes te maken. Of nee, eerder een lange strook van de letter S achter elkaar. Van de ene muur naar de andere muur, terwijl ik toch rechtdoor loop. Heel rustig mezelf door de gang heen deinen en steeds de…

—
Ik keek in de spiegel en ik dacht: ‘Jemig! kijk eens wat vaker in de spiegel van de kapper Merel Roze punt com!’ De laatste keer was rond de jaarwisseling (oeps). Ik toog naar het telefoonboek en draaide het nummer van mijn immer volle kapperszaak. Mijn verbazing werd gewekt toen de telefoniste mij zei dat er net iemand was uitgevallen…

—
Post ik een stukje over een string, krijg ik in een paar uur 46 reacties. Post ik een pracht van een foto uit 1916, is iedereen stil. Gekke mensen hoor, u.

—
Naar aanleiding van mijn postje over het wuivende uitzicht kreeg ik deze foto uit 1916 (!) in mijn mailbox. Daar, in dat weizandland, daar staat mijn huis nu. Wonderlijk. Mijn huis was vroeger wuivend uitzicht. Ze waren vast niet blij met die nieuwbouw voor de deur in de jaren ’30. [[image:images/uitzicht.jpg:inline]]

—
Dat je een broek aanhebt en een shirtje en een string en dat het mooi weer is en dat je broek eigenlijk wat laag zit en het shirtje net iets te hoog en dat je dan gaat fietsen en doordat je zo op die fiets zit, je rug een stukje ontbloot wordt door je lage broek…

—
Het pinksterweekend bracht ik door bij mijn oom en tante in Bedum. Waar? Bedum, u weet wel, in de buurt van Stedum en Noordwolde en Zuidwolde. Nog niet? Bedum dan, ten noorden van de stad Groningen. Mijn oom en tante wonen al zolang ik leef in Bedum. Hun huis op de hoek van de straat,…



—
Woorden zijn gekke dingen. Ik weet nog goed dat ik door de supermarkt liep met mijn vader toen ik klein was. Ik zag een groot kartonnen bord waaronder een doos met snoep stond. Op het kartonnen bord stond heel groot “Slechts 1 gulden”, met een pijl naar het snoep. Ik dacht dat het snoep slecht…

—
Wat gaat dat vrouwentennis toch snel. Net nu ik dacht: nu ben ik klaar om televisie te kijken, en ik de televisie aanzette, hoorde ik: ‘Én ze doet het! De overwinning! Justine Henin! 6-0 6-4!’ Ben benieuwd of ik morgen Martin Verkerk kan zien. Als niet: hup! hup! (maar iets minder die vuist ballen).