Blog

[[image:images/dirty_pretty_things.jpg:inline]] De nieuwe film van Stephen Frears (High Fidelity, My Beautiful Laundrette, Dangerous Liaisons)! Het verhaaltje in het krantje lezend, was ik bang dat we reeds om 10 uur ’s ochtends verdoofd geslagen zouden worden met menselijke ellende: ‘Dirty Pretty Things geeft een empathische en menselijke kijk op het leven van illegalen in de marge…

Ik besloot met de fiets te gaan. Er lag in de straat nog net zo veel sneeuw als gisteren, maar de grote wegen, kon ik vanuit mijn erker zien, waren best berijdbaar. Ik was te vroeg op het station. Cappuccino met croissantje. Wachten bij Meeting Point. Hé, mijn buurman! Grappig. Hé, vriendin van vroeger. Hé, studiegenootje.…

Het is 7 uur 22 op zondagochtend. Wat doe ik mijzelf aan? Ik ga weer naar Rotterdam. Hoewel het filmfestival eigenlijk al is afgelopen, organiseert de Volkskrant iedereen jaar op de laatste zondag de Volkskrantdag. Zometeen ga ik in de trein, samen met de rest van filmliefhebbend Nederland, om om 10 uur de eerste film…

– Ik vraag me af waarom de kandidaten niet weten in welke camera ze moeten kijken. Zouden ze dat nou echt niet repeteren? – Hind moet winnen. – Opvallend om te zien dat de kandidaten in de Blue Room (?) pas blij en vrolijk gaan klappen voor hun concurrenten als ze op de monitor zien…

Het werd hoog tijd voor een nieuwe aflevering van De Vier Vriendinnen gaan naar de Film en Eten! We besloten eerder deze week al de film dit keer te skippen en alleen uit eten te gaan. En dat deden we. Van half 8 tot 12 aten wij heerlijk geweldig in Belgisch restaurant Lieve. Een echte aanrader! Toen…

Ik was zeer ingenomen met onze plek in het Belgisch restaurant toen ik de corpsmeisjes in de WC zenuwachtig zag repeteren voor de act die ze even later onder veel gejoel en applaus zouden opvoeren. Wij zaten niet bij hen in de zaal. Gelukkig hoorden wij alleen de laatste tonen uitsterven. Soms zit het mee.

Ik kreeg een rekening van UPC. Voor kijk- en luistergeld (ja, ik brave burger). Vet boel veel! Twee termijnen (=een jaar) moest ik in 1x betalen. Ik laat alles automatisch afschrijven, dus ik vond het nogal merkwaardig dat er een rekening openstond. Wat te doen. Omdat er voor het UPC kantoor driedubbele rijen tot uit het…

Overigens mis ik bij de nominaties van de DutchBloggies2003 de prijs voor de meest gestopte weblogger: degene die het meest onder zeer harde, eventueel pijnlijke, druk moet worden gezet om weer eens te gaan beginnen (ik noem een Puck, een Charis, een Whiskas, een Tonie).

Het sneeuwde lichtjes toen we in Rotterdam aankwamen. We liepen De Doelen voorbij, op naar de Schouwburg, om onze kaartjes te halen. Bij aankomst in de Schouwburg bleek dat de kassa’s zich dit jaar in De Doelen bevonden. Het voelde wat raar om daar op de laatste donderdag achter te komen, in plaats van op de…

Enigszins slapjes en instabiel maar vol goede moed vertrek ik zometeen naar Rotterdam. Hoera! Ik ga zien: The Kite (uit Russia, ‘hypnotiserende tragiek en schrijnende observaties’, als dat maar goed gaat – gelukkig duurt hij slechts 75 minuten); dan rennen voor: Het Brandende Bruidje / Sophiiiie (de eerste uit NL, ‘er staat een bruidje in…

Wim de Bie gaat terug naar zijn kindertijd en heeft Imagination At Work ontdekt. Ik heb ook Imagination At Work ontdekt en ik heb speciaal voor al mijn lezers iets heel moois geknutseld. Klik hier om te kijken.

En net toen ik ziek werd van het ziek zijn, werd er op mijn deur geklopt. Mijn onderbuurjongen. In zijn hand een tasje met Turks brood en prei. Hij keek me een beetje raar aan. Ik stond in mijn nachtpony, met een dikke fleecetrui erover, een joggingbroek eronder, en dikke sloffen. ‘Ik ben ziek’, legde…