
Schrijven zoals je het zelf zou willen lezen. Tip.

“Ik kom mijn zoon aangeven”, zeg ik. Ik verwacht een felicitatie. Maar de dame van de beveiliging kijkt naar me met een blik van: een moeder die haar zoon komt aangeven – wat heeft hij nu weer gedaan? “Zijn geboorte, bedoel ik. Ik kom aangifte doen van zijn geboorte.”Ze wijst naar de balie. “Ik kom…

‘Hallo, met Merel Roze, ik wil graag weten of mijn fiets klaar is. Het gaat om een Azor, met allerlei kleuren, rood en groen en geel. De ketting lag eraf en hij heeft een servicebeurt gehad.’ ‘U wilt weten of uw fiets klaar is?’‘Ja. Ik heb hem gisteren gebracht, ik zou hem vanmiddag ophalen.’ ‘Wat…

Aan het einde van het Vondelpark, dat sommigen het begin zullen noemen, stonden twee leuke, knappe en jonge jongens. Eerst denk je lange tijd nog dat je tot dezelfde leeftijdsgroep behoort als die leuke, knappe jongens, maar op een gegeven moment is het onvermijdelijk dat je het bijvoeglijk naamwoord jong aan ze moet toevoegen. Jong…

—
Toen hij nog maar net leraar was, vloog er in de klas op een dag een papieren vliegtuigje in zijn oog. Een recalcitrante puber had met een proefwerkblaadje een vliegtuigje gevouwen en was waarschijnlijk verbaasd geweest over de vliegcapaciteiten van het ding. Het gehavende oog was niet meer te redden en de leraar kreeg een glazen oog. Het…

—
Aan het tafeltje naast ons kwamen een jongen en een meisje zitten. Aan de hele wand achter mijn tafelgenote zaten spiegels, waardoor ik zowel de jongen als het meisje heel goed kon zien. De spiegels waren echter zo geplaatst, dat ik mezelf niet zag als ik naar voren keek. Gelukkig maar. De jongen was redelijk groot. Hij…


—
Men neme een jaren zeventig gordijn met grote bloempatronen als achterdoek. Men neme een aantal gebatikte lappen die over wat tafeltjes en de keyboards worden gedrapeerd. Men neme een aantal kaarsen, een aantal verschillende kandelaars en lichte wierook. Men neme een filmacteur die eigenlijk het liefste zanger had willen zijn, en men creëre een huiselijk…

—
De straat was nagenoeg leeg. De nacht was weer wat kouder en huiverend fietste ik het stuk naar huis. Ik hoorde lawaai. Rechts van me zag ik een persoon wegduiken. Ik zag zijn hoofd. Een bos zwart haar en een flinke baard. Een trainingsjasje. Een junk. Hij was bezig in de auto waarachter hij weggedoken was…

—
Het Parooltheater is mijn favoriete theater in Nederland. Ik was er tot gisteren nog nooit geweest, maar ik ben als een blok gevallen. Kaboem. In één keer goed. Het Parooltheater was vroeger een poppentheater. Als je binnenkomt, heb je het idee dat je een reus bent, een huis in Madurodam betreedt, of dat iemand het huis op…

—
Ik heb twee katten te logeren. Gisteren werden ze gebracht. Ze snuffelden even aan de vloer, en ze snuffelden even aan de plant, en ze snuffelden even aan de kast. Toen voelden ze zich thuis en liepen ze parmantig door mijn huis te paraderen. Ze verstopten zich achter dingen waar mijn stofzuiger lange tijd niet…

—
Sommige mensen vinden het muziekje van hun mobiele telefoon blijkbaar zo mooi, dat zij in totale verwondering al kijkend naar het apparaat het gehele muziekje afluisteren, om vervolgens, net voor hun beller de voicemail krijgt, op te nemen. Ik vind de muziekjes van hun mobiele telefoon doorgaans helemaal niet zo mooi als zij.

—
Omdat mijn stukje brood in de kaasfondue was gevallen, moest ik een liedje zingen. Dit oude ritueel had ik net nog aan mijn tafelgenoot uitgelegd in de wetenschap dat ik nooit zo stom zou zijn om mijn stukje brood in de fondue te laten vallen. Tsk, ben echt niet onhandig ofzo. Maar anders geschiedde. Ik zong het…

—
Bij Tonie is een interessante discussie gaande over de uitspraak van Minister Roger van Boxtel dat bijzonder onderwijs moet worden afgeschaft. “Godsdienstonderwijs doen ze maar in hun vrije tijd”, zou onze D66 Minister van Integratie hebben gezegd. Ik vind dit een raar idee en ben tegen. Juist het bijzonder onderwijs (zoals Tonie zegt, het merendeel van…

—
Als ik op een roltrap stap die kapot is en dus niet voortbeweegt, lijkt het wel alsof mijn lichaam dat niet wil accepteren. De eerste stap voelt altijd gek, een fractie van een seconde verwacht ik dat het ding toch gaat lopen, mij zal meenemen, de voortbeweging in gang zal zetten. Pas weer een fractie van…

—
‘Veel plezier, euhm, in de rest van je leven, sprak de secretaresse van mijn vader vorige week als laatste woorden van haar speech. Mijn vader is sinds gisteren officieel met pensioen, of, zoals hij zelf zegt, begonnen aan zijn derde levensfase. Ik heb zelf niet lang geleden mijn eerste levensfase gedag gezegd. Mijn vader heeft…