
Schrijven zoals je het zelf zou willen lezen. Tip.

“Ik kom mijn zoon aangeven”, zeg ik. Ik verwacht een felicitatie. Maar de dame van de beveiliging kijkt naar me met een blik van: een moeder die haar zoon komt aangeven – wat heeft hij nu weer gedaan? “Zijn geboorte, bedoel ik. Ik kom aangifte doen van zijn geboorte.”Ze wijst naar de balie. “Ik kom…

‘Hallo, met Merel Roze, ik wil graag weten of mijn fiets klaar is. Het gaat om een Azor, met allerlei kleuren, rood en groen en geel. De ketting lag eraf en hij heeft een servicebeurt gehad.’ ‘U wilt weten of uw fiets klaar is?’‘Ja. Ik heb hem gisteren gebracht, ik zou hem vanmiddag ophalen.’ ‘Wat…

Aan het einde van het Vondelpark, dat sommigen het begin zullen noemen, stonden twee leuke, knappe en jonge jongens. Eerst denk je lange tijd nog dat je tot dezelfde leeftijdsgroep behoort als die leuke, knappe jongens, maar op een gegeven moment is het onvermijdelijk dat je het bijvoeglijk naamwoord jong aan ze moet toevoegen. Jong…

—
Er zit iets in mijn oog. Sinds gisterenochtend. Mijn rechteroog. Als ik kijk, zit er in mijn beeld een vlekje. Niet helemaal in het midden, maar iets daarboven. Als ik naar het vlekje kijk, word ik niet alleen scheel, maar springt het vlekje steeds weg. Een zeer frustrerende aangelegenheid omdat ik toch steeds ernaar wil kijken.…

—
Toen ik vanochtend om 6 uur opstond, vroeg ik mij af waarom het zoveel erger is om vroeg op te staan op zondag of zaterdag, dan door de week. Ik struikelde slaapwandelend door het donker mijn trappetje naar beneden af, wreef wat in mijn ogen en keek naar mijn uitzicht. Alle ramen van het tegenoverliggende…


—
Er gebeurt niets. Het is donker. Het station is omgeven door zwarte nevel, de bewoonde wereld lijkt ver weg. De wind waait en heeft veel vat. Er klappert een doek in de verte. Een station zonder wachtenden. Twee vertrektijdborden naast elkaar. De ene van perron 3. De andere van perron 4. Dezelfde tijd op beide…

—
Aan al het goede komt een eind, deel 19003. Bonga stopt. Gelukkig is er leven na het internet.

—
Toen ik vorige week vrijdag als een zatlap zigzaggend naar huis was gefietst, was ik bij thuiskomst vergeten de lampjes van mijn fiets te halen. Mijn vertrouwen in de mensheid werd enigszins opgekrikt toen ik ze de volgende ochtend nog vastzittend aan mijn fiets ontwaarde. Helaas waren de batterijen op. Nog geen nieuwe gekocht fietste…

—
“Nou heb ik dus geen tijd meer om iets te schrijven.” “Zal ik wat voor je schrijven?” “O, dat zou grappig zijn! Wil je dat doen?” “Ja hoor. Ga ik over Baantjer schrijven.” “Ja! Over de ondertiteling bij de VRT. Maar dat was ik al van plan, hoor.” “Dat zei je gisteravond al, ja.” “O…

—
Het meisje zat op de barkruk naast haar moeder. Haar jasje had zij nog aan. Haar wanten hingen uit de mouwen en bewogen rustig op het ritme van haar bungelende benen. Voor haar stond een glas oranje limonade met een geel, niet buigzaam rietje. Op de vraag of ze een klein of een groot glas wilde,…

—
Een discussie. Voor degenen die later binnen zijn komen vallen in het fenomeen dat ook wel weblog wordt genoemd.

—
Het is net 17 uur geweest en het is al helemaal donker. Ik zie alleen maar mezelf weerspiegeld in het raampje in mijn kantoorhok.


—
Ohjee. Het is zover. De nominaties van de DutchBloggies zijn binnen. Nu kan er worden gestemd. Ik geloof dat ik nog nooit ergens anders voor genomineerd ben geweest en ik vind het een hele eer. Poeh. Nu ga ik even genieten. Waarvoor dank.