Blog

Kijk! Het sneeuwt!

Ik suisde van de Nieuwe Amstelbrug af. Een fijne brug om van af te suizen, zeker als het stoplicht op groen staat als je er aan komt, en zeker met een nummer van de soundtrack van Amélie in je oren. De soundtrack van Amélie doet de wereld verkleuren in de kleuren van de film. Bovendien merkte ik dat…

Wat ik wel een beetje haat, is dat, als je de hele afwas hebt gedaan, het aanrecht hebt schoongemaakt, het schuursponsje hebt vervangen, het gele doekje hebt uitgeknepen, hebt opgevouwen en naast de kraan hebt neergelegd, je gerimpelde handen hebt gewassen en afgedroogd, er dan ineens nog een *hele* vieze koekenpan op het fornuis staat.…

Ik had nooit een Super Mario-spel. Wel Donkey Kong, maar die was eigenlijk van mijn broer. Super Mario was net een beetje na mijn tijd denk ik, omdat jongere neefjes en vrienden wel Super Mario hadden. Ik vond Super Mario cool. En nu ben ik Super Mario. Hoewel de bijgaande tekst niet echt van toepassing…

Vanuit een pashokje met een dicht gordijntje in de Bijenkorf: ‘Ik weet het niet’ ‘Beetje strak boven’ (…) ‘Bruin’ ‘Nee, lichtbruin, die andere is donkerbruin’ ‘Ja, dat is waar’ (…) ‘Ik weet het niet hoor’ ‘Ja, heerlijk. Fijn stofje’ ‘Ja, dertig procent, en hij was al afgeprijsd’ ‘Dat is waar. Maar het blijft veel geld’…

Hoewel ik vannacht niet zo blij meer was dat ik de tussendagen niet had vrijgenomen, is het werken nu best plezant. Er is niemand. Behalve ik, en iemand anders. Ik hoor haar tikken, meters, kamers verderop. Er wordt nauwelijks gebeld. De printer, die naast mij staat en normaal gesproken aan één stuk door documenten produceert, houdt…

Jippie! Het wordt een fijne tweede kerstdag. Ik moet mij nu haasten omdat ik in een opwelling heb besloten nu dan toch *eindelijk* naar Amelie te gaan. Samen met twee vrienden (1x man, 1x vrouw) met wie ik me daarna ongans ga eten aan alle lekkere dingen die we zondag hebben gekocht. En Catan spelen.…

Leuk, zo’n oudtante op het kerstdiner. “Nou Merel, wat een mooie rok. Je ziet er volwassener uit”. “Dank u”. “Ook in je postuur”. Humpf.

Ik was 14. Het was zomer – Uitmarkt in Amsterdam. Het eind van de zomervakantie. ’s Ochtends vroeg waren we de stad ingegaan om langs kraampjes te lopen, flyers te verzamelen van voorstellingen van het volgende seizoen, en loempia’s te eten die op straat werden verkocht. En ook, vooral, om doelloos rond te hangen op straat, lol…

De Tröckener Kecks nemen vanavond afscheid van Amsterdam. Ik neem vanavond afscheid van mijn puberteit. Nog één keer dansen op de opzwepende continue bassen, nog één keer kippevel, nog één keer me te buiten gaan aan verliefde gevoelens, nog één keer alles, nog één keer me verbazen over de lelijke T-shirts waarin echte fans zich hullen,…

Maar goed, mijn lezers zijn dus vierkant. Waar was u bij Jimmyhat, de beste band van het moment? Het was *erg* leuk! En inderdaad de laatste keer dat deze band in zo een intiem zaaltje te zien kan zijn. Low, ooit winnaar van de Grote Prijs voor Beste Muzikant, drumde er heftig op los, de…

Ontwapenend was ze. Ze hield ervan om uit het niets ergens op te springen. Iets wat hoog genoeg was om haar benen vanaf te laten bengelen. En dan kijken. Met hele grote blauwe kijkers. Geen ogen. Nooit een meisje ontmoet dat alleen kijkers had, en geen ogen. Zij had kijkers. Ze kwam eerder die dag…